Το διαρκώς αυξανόμενο κόστος των δομικών υλικών, είναι μια ακόμα συνιστώσα -από τις πολλές- της Ακρίβειας, που «ροκανίζει» την όποια αναπτυξιακή δυναμική καταγράφεται στους δείκτες της οικονομίας.
Αυτό αποτυπώνεται ακόμα και στη γλώσσα των δεικτών που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας.
Ο Γενικός Δείκτης Τιμών Υλικών Κατασκευής Κατοικιών, παρουσίασε νέα αύξηση 2,2% τον Σεπτέμβριο του 2025, ενώ είχε ήδη αυξηθεί κατά 5,5% τον Σεπτέμβριο του 2024 σε σχέση με το 2023.
Ο δε μέσος δείκτης για το δωδεκάμηνο Οκτωβρίου 2024 – Σεπτεμβρίου 2025, παρουσίασε αύξηση 3,8% σε σύγκριση με το αντίστοιχο προηγούμενο 12μηνο, που «έτρεχε» ήδη με αύξηση 5,7%.
Η διαρκής άνοδος του κόστους των δομικών έχει αλυσιδωτές αρνητικές επιπτώσεις που υπονομεύουν ό,τι θετικό έχει προωθηθεί για τον κατασκευαστικό κλάδο τα τελευταία χρόνια:
- Μειώνει ως έναν βαθμό τα οφέλη από το πάγωμα της επιβολής ΦΠΑ στα νεόδμητα.
- Επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων ‘εξοικονομώ” μειώνοντας τον όγκο εργασιών που μπορούν να γίνουν με τον ίδιο προϋπολογισμό και κατά συνέπεια την ελκυστικότητα των προγραμμάτων για τους τελικούς χρήστες.
- Ανεβάζει το κόστος των νεόδμητων και ανακαινισμένων κατοικιών εντείνοντας το στεγαστικό πρόβλημα και υπονομεύοντας τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται για την άμβλυνσή του.
Η Πολιτεία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα που δεν φαίνεται να υποχωρεί και το οποίο απειλεί να καταστήσει αναποτελεσματικά ακόμα και τα στοιχεία εφαρμοσμένης πολιτικής που ευλόγως είχαμε υποδεχτεί με ευαρέσκεια, ως τονωτικές «ενέσεις» για τον κατασκευαστικό τομέα.
Ο κώδωνας κινδύνου κρούεται πανταχόθεν. Σημασία έχει να ακουστεί εγκαίρως…
Ηλίας Περτζινίδης
