Να συνταχθούμε στο πλευρό της ΔΕΘ, με στόχο την υλοποίηση της Ανάπλασης χωρίς παλινωδίες

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Θυμίζω τη λαϊκή σοφία, πως όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει.
Μπορούμε, σε λίγα χρόνια να έχουμε μια ΔΕΘ, τοπόσημο μιας νέας σύγχρονης Θεσσαλονίκης, γεμάτη πράσινο, ανοιχτή, προσβάσιμη, φορέα ανάπτυξης, αλλά ταυτόχρονα και παράδειγμα ενός δημόσιου χώρου που συνεισφέρει στην ποιότητα ζωής του κοινωνικού συνόλου.
Ή μπορούμε, συζητώντας και φιλοσοφώντας για το αν θέλουμε τη ΔΕΘ έτσι ή αλλιώς, με ένα κτίριο περισσότερο ή λιγότερο, εδώ ή παραπέρα, να παρέλθει άλλη μια γενιά ταγών, φορέων, ειδικών και μη, κληροδοτώντας στις επόμενες γενιές, την ίδια περίκλειστη ΔΕΘ, τοπόσημο του συγκρουσιακού μας ταμπεραμέντου και ιστορικό μνημείο μιας γιορτής που εδώ και χρόνια έχει αλλάξει χαρακτηριστικά.
Νέος διάλογος άνοιξε, για τον προϋπολογισμό της Ανάπλασης που μέσα σε λίγες μέρες, ανέβηκε στα 370 εκατομμύρια ευρώ και ξαναέπεσε στα 300 εκατομμύρια ευρώ. Και μοιάζουμε να ξεχνάμε ότι πρόκειται για έργο ΣΔΙΤ.
Που σημαίνει, ότι αν το επιθυμούν οι ιδιώτες που θα μετέχουν στο εγχείρημα και το αντέχει η τσέπη τους, ο «λογαριασμός» του έργου μπορεί να υπερβεί κατά πολύ τον όποιο προϋπολογισμό, επειδή θα αποφασίσουν να εντάξουν περισσότερες νέες τεχνολογίες, επειδή θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν πιο ακριβά υλικά από τα προβλεπόμενα στην μελέτη και ναι, επειδή μπορεί μέχρι να ξεκινήσει το έργο, να έχουν ακριβύνει τα δομικά υλικά ούτως ή άλλως.
Μπορούμε να συζητάμε κάθε έξι μήνες για τον προϋπολογισμό του έργου, μέχρι να φτάσει ο προϋπολογισμός στο ένα δισεκατομμύριο ευρώ.
Έργο θα γίνει;
Αυτό ενδιαφέρει τους πολίτες που Ανάπλαση ακούν και Ανάπλαση δεν βλέπουν.
Αυτό ενδιαφέρει και τον τεχνικό κόσμο, που προσδοκά την εκκίνηση του εγχειρήματος, ως εργασιακού αντικειμένου.
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνταχθούμε στο πλευρό της ΔΕΘ και της Διοίκησης του φορέα, με στόχο την υλοποίηση του εγχειρήματος και το τέλος των παλινωδιών που το ταλανίζουν.
Αυτή η ΔΕΘ «γερνάει». Και την «γερνούν» ακόμα περισσότερο η μεμψιμοιρία και η αδράνεια. Ενώ μπορούμε και θέλουμε, να την δούμε ξανά νέα και όμορφη…