Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, αν θέλουμε να συζητάμε οραματικά για τη Θεσσαλονίκη του 2030, ή του 2050 -όπως συχνά συμβαίνει- πρέπει να ξεπεράσουμε όλα εκείνα που μας περιορίζουν στην ασθμαίνουσα κατάκτηση στόχων… του 2010 (κάπου εκεί δεν ονειρευόμασταν κάποτε τη λειτουργία του Μετρό;)
Τα ίδια συμπτώματα που οδήγησαν το Μετρό να μετατραπεί σε πολυετές σήριαλ, τα είδα προ ημερών να εκδηλώνονται και στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, όπου κληθήκαμε φορείς της πόλης να συζητήσουμε για την Ανάπλαση της ΔΕΘ. Δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσω και να τα αναλύσω. Οι «παροικούντες» καταλαβαινόμαστε…
Το Μετρό τελειώνει λοιπόν. Ναι, να το απολαύσουμε, να το χειροκροτήσουμε, να αφήσουμε αυτό το… «ουφ» να βγει από μέσα μας, για το πρώτο πραγματικά μεγάλο έργο που ολοκληρώνεται στη Θεσσαλονίκη εδώ και δεκαετίες.
Αλλά όσοι έχουμε έναν ρόλο και λόγο στο σχεδιασμό των στόχων αυτής της πόλης, είτε ρόλο πολιτικό -και τελικά αποφασιστικό- είτε λόγο επιστημονικό (και ενδεχομένως πιο αντικειμενικό), θα πρέπει να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μετατραπεί το Μετρό σε «μαξιλάρι» επανάπαυσης όσον αφορά στους στόχους της πόλης.
Πρέπει το έργο αυτό, να γίνει «βατήρας» για τα επόμενα. Ως παράδειγμα θετικής επίπτωσης και ως παράδειγμα τελικού αποτελέσματος, με τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Σίγουρα όχι ως παράδειγμα της ιστορίας του και του χρόνου που χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί.
Το Μετρό, πρέπει να γίνει «επιταχυντής» εξελίξεων. Αλλά δεν θα γίνει μόνο του. Εμείς θα το κάνουμε. Οι άνθρωποι. Οι “αρμόδιοι”, οι “υπεύθυνοι”, οι “γνώστες”, οι “ταγοί”…
Από την πλευρά μας, ως ΤΕΕ/ΤΚΜ, είμαστε δεσμευμένοι στην θεσμική μας ευθύνη , να συμβάλουμε, ώστε η επιστημονική λογική και τεκμηρίωση, να αποτελέσουν πυξίδα ενός σταθερού και παραγωγικού προσανατολισμού. Και να ελπίζουμε ότι η πυξίδα θα αξιοποιηθεί επαρκώς από τους “τιμονιέρηδες”…