Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Έχουμε κάθε λόγο και δικαίωμα, εμείς οι μηχανικοί, σε κάθε επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου -με κατάληψη και της Πολυτεχνικής Σχολής της Θεσσαλονίκης, θυμίζω- να μας διακατέχει έντονο το αίσθημα της υπερηφάνειας.
Όπως έχουμε δικαίωμα, αλλά τολμώ να πω και υποχρέωση, να είμαστε υπερασπιστές αυτού του ιστορικού κεφαλαίου της πατρίδας μας, ως σημείου αναφοράς που πρέπει να ενώνει τους Έλληνες. Και να αντιδρούμε όταν γίνεται αφορμή διχαστικών αναφορών, αντιπαραθέσεων και εκδηλώσεων.
Το Πολυτεχνείο του 1973, το αξιολογεί η Ιστορία και το έχει κατατάξει ψηλά η συλλογική μνήμη. Με τις αλήθειες, τις ερμηνείες, ή τις παρερμηνείες που το συνοδεύουν.
Δεν είμαστε ούτε ιστορικοί, ούτε πολιτικοί για να μπούμε σ` αυτή τη συζήτηση και να καταστήσουμε κι εμείς αυτήν την επέτειο ένα πεδίο αντεγκλήσεων.
Εμείς θέλουμε να διατηρούμε και να μεταλαμπαδεύουμε την ισχυρή πεποίθηση, πως το Πολυτεχνείο έγινε εκείνες τις μέρες σύμβολο της προαιώνιας σχέσης των Ελλήνων με τη Δημοκρατία και την Ελευθερία. Όλων των Ελλήνων, πέρα από κόμματα και χρώματα.
Δεν μας ενδιαφέρει αν και ποιοι «εξαργύρωσαν» την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο. Δεν μας ενδιαφέρει η πεποίθηση κάποιων ότι «Πολυτεχνείο» σημαίνει βία.
Μας ενδιαφέρει να θυμόμαστε ότι τη βία δεν την άσκησαν τότε οι διαμαρτυρόμενοι φοιτητές και όσοι συνυπήρξαν μαζί τους στον αγώνα εκείνων των ημερών. Ότι το Πολυτεχνείο εξέπεμπε έκκληση για ειρήνη, για ελευθερία, για δημοκρατία, για καλύτερη παιδεία, για περισσότερο ψωμί.
Μηνύματα ευγενή, μηνύματα πανανθρώπινα, όσο και ελληνικά.
Όσοι περπατήσαμε ή περπατάμε στους ίδιους χώρους, άλλοι τότε ανάμεσα σ` εκείνα τα παιδιά, άλλοι στα χνάρια τους μετά από δεκαετίες και άλλοι σήμερα ως φοιτητές, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ την ευγένεια της αφετηρίας εκείνης της γενιάς.
Οι κρίσεις για τα αποτελέσματα και την εξέλιξή της, είναι μια άλλη υπόθεση.
Για άλλες μέρες, για άλλες συζητήσεις, για άλλους χώρους.