Είναι ενδεχομένως δύσκολο να υπερβεί κάποιος το βάρος της σιδηροδρομικής τραγωδίας, για να στρέψει την προσοχή σε άλλα θέματα. Οφείλουμε όμως στο πλαίσιο του θεσμικού μας ρόλου, να διατηρούμε την προσοχή μας στραμμένη σε όλα εκείνα τα ζητήματα, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας.
Το τελευταίο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, είναι ένα από τα θέματα εκείνα που συνθέτουν το πλαίσιο της αναπτυξιακής προοπτικής του τόπου, αλλά και τις συνθήκες άσκησης των καθηκόντων του μηχανικού.
Υπό την έννοια αυτή, ακόμα κι αν το πολυνομοσχέδιο προβλέπει μια σειρά θετικών ρυθμίσεων και παρατάσεων που διευκολύνουν το έργο πολλών συναδέλφων, δεν γίνεται να μη σταθούμε στην βιασύνη και στην προχειρότητα που εκπέμπει η απόφαση συγχώνευσης τριών νομοσχεδίων σε ένα, ή στην ουσιαστική απουσία διαβούλευσης για σημαντικές πτυχές του.
Όταν μια διαβούλευση πραγματοποιείται εντός τεσσάρων ημερών, τρεις εκ των οποίων συμπίπτουν με εορταστικό τριήμερο, είναι σαφές πως πρόκειται για… μη διαβούλευση, για μια τυπική συμμόρφωση στην κατά νόμο προβλεπόμενη διαδικασία, που όμως δεν ανταποκρίνεται στη ζητούμενη ουσία της διαδικασίας.
Όταν αυτό συνοδεύεται από την εικόνα μιας μαζικής διευθέτησης ζητημάτων, εν πολλοίς ασύνδετων μεταξύ τους, δημιουργείται επιεικώς… αμηχανία σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης και αξιολόγησης του τελικού “προϊόντος”, με τον κίνδυνο η νέα νομοθεσία να δημιουργήσει νέα προβλήματα στη θέση εκείνων που καλείται να επιλύσει.
Στον τόπο αυτό, έχουμε βιώσει ουκ ολίγες φορές, τις δυσμενείς συνέπειες των βιαστικά συγκροτημένων νομοθετικών πρωτοβουλιών. Η πείρα αυτή μας καθιστά υποχρεωτικά επιφυλακτικούς και προβληματισμένους απέναντι στην διαιώνιση μιας εσφαλμένης πρακτικής. Ο όρος “σπουδή” οφείλει να εκφράζει την βαρύτητα που επιδεικνύεται για την ποιότητα του νομοθετικού έργου και όχι την ταχύτητα διεκπεραίωσής του, κατά τρόπο που προκαλεί εύλογο προβληματισμό για την ενδελέχεια που οφείλει να συνοδεύει την κατάρτισή του…