Με μια μικρή απόσταση από τα γεγονότα, που αποτελεί ίσως και εχέγγυο ψύχραιμης προσέγγισης, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστα τα πρόσφατα έκτροπα μέσα και έξω από το ΑΠΘ και την Πολυτεχνική Σχολή με αφορμή ένα «πάρτι» αγνώστου ταυτότητας και την ακόμα πιο πρόσφατη… επίδειξη δημόσιας τάξης σε βάρος μιας τακτικής δραστηριότητας κινηματογραφικών προβολών.
Αυτή η στρεβλή πραγματικότητα καταλήγει να «στιγματίζει» άδικα, έναν χώρο που για όλους εμάς τους μηχανικούς δεν έχει μόνο συναισθηματική αξία, αλλά ταυτίζεται με την επένδυση στις γνώσεις μας και με το κύρος των διπλωμάτων και της επιστημονικής μας ταυτότητας.
Οφείλουμε να λάβουμε ως αφετηρία τον διεθνώς αποδεκτό κανόνα, πως το πανεπιστήμιο δεν είναι απλώς ένας χώρος στείρας μάθησης, αλλά και ένας χώρος ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών, διαλόγου και διάπλασης χαρακτήρων.
Το γεγονός ότι υπάρχουν παράγοντες που καταχρώνται ή κακοποιούν την έννοια του «διαλόγου ιδεών», είναι γνωστό, αλλά ως ενεργοί πολίτες πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε και να τους θέσουμε εκτός πανεπιστημίου, σε συνεργασία πάντα με το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας – καθηγητές και φοιτητές.
Αυτό που θέλουμε και επιζητάμε είναι ένα ανοικτό και ασφαλές Πολυτεχνείο, το οποίο εκτός από την αδιαμφησβήτητη υψηλού επιπέδου επιστημονική γνώση, θα δίνει στους μελλοντικούς μηχανικούς τα ερεθίσματα για να διευρύνουν το πνεύμα και τη σκέψη τους για να σχεδιάσουν και να δημιουργήσουν τα επόμενα μεγάλα έργα της χώρας, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη αυτής.
Ο άρρηκτος δεσμός της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ με το ΤΕΕ/ΤΚΜ είναι αδιαπραγμάτευτος και έχει μπολιαστεί από την αγαστή συνεργασία δεκαετιών, με κοινές θέσεις και δράσεις. Οι διπλωματούχοι μηχανικοί διατηρούμε εφ’ όρου ζωής έντονα συναισθήματα για τη σχολή μας και σπάνια κόβουμε τον «ομφάλιο λώρο» που μας συνδέει με αυτήν.
Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που γράφω σήμερα για το συγκεκριμένο θέμα, για να τονίσω ότι είμαστε δίπλα στους καθηγητές και στους φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής, συμβάλλοντας στην προσπάθεια αλλαγής της υφιστάμενης κατάστασης. Για να έχουμε ένα ανοιχτό και ασφαλές Πολυτεχνείο χωρίς μολότοφ, κλούβες και χειροπέδες…
Δεν πρόκειται να δεχτώ ποτέ ότι αποτύχαμε.
Ηλίας Περτζινίδης