Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι, o άγονος -όσον αφορά στις θέσεις μηχανικών- διαγωνισμός του ΑΣΕΠ που ολοκληρώθηκε με 358 θέσεις να παραμένουν κενές, αποτελεί αφορμή σοβαρού προβληματισμού, τόσο για τον κλάδο μας και τους φορείς εκπροσώπησής του, όσο και για την Πολιτεία.
Αποδεικνύεται περίτρανα πλέον, πως η ένταξη στον Δημόσιο Τομέα καθίσταται μη ελκυστική για τους μηχανικούς ως προοπτική απασχόλησης. Γενικότερα για τους επιστήμονες θα τολμούσα να πω, αν κρίνω και από την δυστοκία πολλών προσπαθειών στελέχωσης νοσοκομείων και άλλων ιατρικών υπηρεσιών.
Οι προφανείς συνέπειες αυτής της εξέλιξης, είναι δύο.
Πρώτη συνέπεια: η Πολιτεία δεν δικαιούται να επικαλείται καμία συμβολή του Δημοσίου Τομέα στην προσπάθεια μετατροπής του brain drain των πολλών προηγούμενων ετών, σε brain gain. Και πραγματικά: ποιος θα μπορούσε να φανταστεί έναν νέο μηχανικό που αναζητά την τύχη του στο εξωτερικό, να αφήσει στη μέση αυτή την προσπάθεια -ακόμα κι αν δεν έχει αποδώσει ακόμα τα αναμενόμενα- για να επιστρέψει και να διεκδικήσει μια κακοπληρωμένη θέση στο ελληνικό Δημόσιο και να σηκώσει το αυξημένο βάρος που θα του αναλογεί στην προσπάθεια θεραπείας μακροχρόνιων παθογενειών της δημόσιας διοίκησης; Δεν αναφέρομαι καν στους συναδέλφους που έχουν ήδη βρει τον δρόμο τους με επιτυχία στο εξωτερικό.
Δεύτερη συνέπεια: η προφανής αδυναμία επαρκούς στελέχωσης πολυπίπεδων ελεγκτικών μηχανισμών του Δημοσίου και των τεχνικών υπηρεσιών, που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο, τόσο για την εύρυθμη εφαρμογή νόμων και κανόνων, όσων και για την εφαρμογή αναπτυξιακών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είναι αναγκαίες, τελικά, για την βελτίωση της ποιότητας ζωής του κοινωνικού συνόλου.
Παράλληλα, η υποστελέχωση, η υπερσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων και φόρτου εργασίας και η απουσία πολυεπίπεδου ελέγχου, δημιουργούν συνθήκες που ευνοούν τον κίνδυνο εμφάνισης φαινομένων όπως αυτά που καλείται συχνά -και τελευταία- να διερευνήσει η Δικαιοσύνη.
Καταληκτικά, όλα οδηγούν στην καταταλαιπώρηση του ιδιωτικού τομέα, των πολιτών και των χιλιάδων συναδέλφων που κοπιάζουν για να “τρέξουν” την ανάπτυξη στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας και να βιοποριστούν με έργα και διαδικασίες που “σκαλώνουν” σε όλες τις παθογένειες που προκαλεί η υποστελέχωση.
Το ΤΕΕ/ΤΚΜ ΄ήταν, είναι και θα είναι -ακόμα πιο έντονα στο εγγύς μέλλον- στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας επαναπροσδιορισμού των κινήτρων και των αμοιβών που συνοδεύουν την προοπτική απασχόλησης των μηχανικών στον Δημόσιο Τομέα. Διότι, είναι καλή και χρήσιμη η δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά αυτή δεν μπορεί να είναι οριζόντια και ασφυκτική, αν θέλουμε δημόσιους μηχανισμούς και υπηρεσίες που θα υποστηρίζουν αποτελεσματικά τη μεγέθυνση της ανάπτυξης, ώστε να καταστεί κάποτε αχρείαστη η δημοσιονομική πειθαρχία για όλους….